Pazar gunu, henuz gun daha aymamisken, annemi yolcu ettim Dusseldorf`a, oradan ucakla Istanbul`a, Istanbul`dan Bandirma`ya… Toprak her sabah 6:00 da uyanir, o sabah uyuyasi tuttu, ben de onu beklemek zorunda kaldim, zira sabaha karsi bizim yataga aliyoruz onu, done done, bir eli bende bir eli Vol`da uyuyor… Uyuyan oglusumu basindan optu annem, biraz huzunlu… Sonra biz sarildik, vedalastik… Uzun zamandir kizkiza vakit gecirememistik, bu gelisinde bolca imkanimiz oldu, yani bir bakima birlikte edilen kahvaltilara, sohbetlere, eve girince sicacik yemek kokan hafta iclerine, Toprak`i severken cok bagiriyor, cok abartiyor diye uyardigim anlara vedaydi bu! Biraz aglastik, sonra ben yukari ciktim Toprak`in yanina, onlarda yola koyuldular…

Toprak uyurken bir saniye bile degerlidir, hemen gozumu kapar uyurum ben, lakin annem gidince garip oldum, uyuyamadim… Neyse ki varmis varacagi yere, gecenlerde de Nazim Hikmet`ten soyle bir sey paylasmis…

Ne firtinalar koptu,

Benim hayat dallarimdan…

Hic birinde vazgecmedim umutlarimdan…

Icimde kiyametler kopsa da

Ben bahariyim yarinlarimin,

Cicek acarim

Her kisin ardindan…

IMG_1647

IMG_1615

IMG_1635

IMG_1632

IMG_1608

IMG_1593

IMG_1594

IMG_1580

IMG_1581

IMG_1569

IMG_1562

IMG_1559

IMG_1556

IMG_1549

IMG_1547

IMG_1535

IMG_1531

IMG_1524

IMG_1522

IMG_1521

IMG_1513